دررفتگی لگن در بزرگسالان

لگن از بزرگترین مفاصل بدن انسان است که وزن او را تحمل می کند و به او کمک می کند تا بتواند در جهت های مختلف حرکت کند. پایداری لگن بر عهده ی بخشهای کپسول مفصلی، عضلات، رباطها و لابروم است.

در رفتگی لگن در بزرگسالان

ساختار مفصل لگن

مفصل لگن از یک استخوان شبیه توپ و یک سوکت مدور ساخته شده است که از این نظر به مفصل شانه شباهت دارد. سر استخوان فمور (استخوان ران پا) قسمت توپی شکل است و سوکت مدور از استابولوم که بخشی از استخوان لگن خاصره است تشکیل شده است. استابولوم تو رفتگی مدور شکلی است که عمق کمی دارد ولی قسمت توپی شکل استخوان ران بزرگ است و به لگن اجازه می دهد که دامنه ی حرکت وسیعی داشته باشد.

سر هر دو استخوان با غضروف مفصلی پوشانده شده که این غضروف سطح صافی دارد و به استخوانها کمک می کند که به راحتی روی یکدیگر سر بخورند.

لابروم و رباطها

جهت ثبات و پایداری لگن، 5 مفصل در اطراف لگن هستند. بخشی به اسم لیگامنت که بافتی نرم دارد و سر استخوانها را به هم متصل می کند وجود دارد. وظیفه ی حرکت لگن در بعضی جهات خاص بر عهده ی لیگامنتها و کپسولهای مفصلی است.

بافت لابروم که از فیبر و غضروف به وجود آمده است هم در اطراف سوکت (استابولوم) قرار گرفته که وظیفه اش افزایش ثبات در مفصل لگن و نیز افزایش عمق است.

علل در رفتگی لگن در بزرگسالان

در رفتگی لگن در بزرگسالان خیلی کم پیش می آید زیرا لگن بسیار مقاوم است و ثبات بالایی دارد. فقط چنانچه مورد فشار یا ضربه ی شدید قرار بگیرد دچار در رفتگی می شود. این در رفتگی یا به سمت جلو پیش می  آید و یا به سمت عقب که اکثر مواقع به سمت عقب است. بیشتر در رفتگی های لگن در بزرگسالان در هنگام ورزش اتفاق می افتد ولی تصادف با ماشین نیز از علل رایج این عارضه به شمار می رود.

در رفتگی لگن به سمت عقب

اگر موقع خم شدن لگن یا زانو فشار شدیدی به آن وارد شود لگن به طرف عقب دچار در رفتگی می شود. لگن در این حالت مورد چرخش داخلی قرار می گیرد و در نتیجه استخوان ران به لگن فشار می آورد و باعث می شود که لگن به سمت عقب دچار در رفتگی شود که دلیل به سمت عقب در رفتن، بیرون زدگی استخوان فمور می باشد.